Właściwie Rudy’ego Giovanniniego nie da się opisać, trzeba go przeżyć. Już jego płyt CD można słuchać bez końca, ale przede wszystkim jest on doskonałym artystą występującym na żywo. Poza muzyką towarzyszącą w 100% rezygnuje z playbacku, a mimo to jego głos nie wykazuje żadnych oznak zmęczenia nawet po kilku godzinach pracy.

Pomiędzy piosenkami prowadzi spotkanie z dużym poczuciem humoru, więc nuda jest wykluczona. Nie ma złych miejsc, ponieważ Rudy Giovannini często przechadza się wśród publiczności, dzięki czemu każdy ma okazję podziwiać go z bliska. Często wpadają mu wtedy do głowy spontaniczne pomysły, by włączyć to, co dzieje się na sali, do programu.

Gwiazdorskie maniery są Rudy’emu Giovanniniemu obce. Także poza sceną czy kamerami urzeka swoją naturalnością. W przerwach koncertu nie zaszywa się w ustronnym miejscu, lecz dołącza do swoich fanów, których traktuje jak przyjaciół, rozdaje autografy i pozuje do zdjęć.

Są Saksończycy, którzy potrafią rozmawiać przez pół godziny, używając tylko „Nu”. Nu – to prawda, Nu. Jeśli kiedykolwiek usłyszysz, Nu tak, Nie, Nu – to w Saksonii – w rejonie Drezna – uchodzi za pełne zdanie. Nu to ekonomia języka! Najczystsza dialektyka i oznacza tak, nie, może. Po prostu wszystko albo nic. Jak w polityce, tak i w prawdziwym życiu. Saksończyk niechętnie się ujawnia. Jest nieuchwytny, nie do złapania, uprzejmy, bystry, podstępny. Nu, Nu! A teraz zwróć uwagę, gdzie my, Saksończycy, wszędzie wszczepiliśmy nasze Nu. W Nu Dossi, Nu Klear, Nu Deln, a nawet w Nu Pagadie. Saksończycy to ostatni Niemcy w ogóle. Kochają swoją ojczyznę. Bo język to ojczyzna. Nu, Nu!